Beurskrach.

Nu de zeven magere jaren zijn aangebroken en economen de mond vol hebben over een ‘meltdown’ (inéénstorting) is het even tijd om stil te staan bij het woord ‘krach’.

In 1929 waren heel wat mensen bang dat de banken failliet zouden gaan. Iedereen haalde zijn spaargeld van de bank. Dat was het begin van de grote crisis of depressie van de jaren dertig.

Bij de beurskrach van Wall Street op 19 oktober 1987 (de Dow Jones trok toen met 23 % naar beneden) sprak men van ‘black Monday’ of ‘zwarte maandag’. Deze krach signaleerde het einde van de effectenhandelboom die volgde na de deregulering (het afschaffen van ingewikkelde regels) en de zgn. Big Bang. Dit Engelse woord sloeg op de deregulering van de effectenbeurs van Londen op 27 oktober 1986, eigenlijk de (mislukte) automatisering van de financiële handel.
De verreikende veranderingen hadden o.a. tot gevolg dat de vloerhandel werd verplaatst naar beeldschermen op kantoren. Buitenlandse instituten konden voor het eerst volwaardige leden van de effectenbeurs zijn.
De Big Bang was ook het moment waarop Londen alle vaste tarieven liet varen, daarmee het startschot gevend voor een krachtmeting tussen Londense beurslui onderling en tussen Londen en andere Europese beursen. De mislukking van de hervormingen was grotendeels toe te schrijven aan de slordige wijze waarop de voorschriften werden vastgesteld.
Het Duitse woord ‘Krach’ (bankroet) is afgeleid van het werkwoord ‘krachen’ (springen). Het slaat op de instorting der koersen, op een zware beurscrisis. Momenteel noteren de beurzen van Londen en Tokio de zwaarste koersval sinds de crash van 1987.
In België wordt het ondertussen bang wachten op de nieuwe film van Stijn Coninckx: 'Fortis. The Movie.'

Taxidansen.

‘Danseres,' zei ik, `jij bent een danseres...'
`Dansen met mannen,' zei ze. `Bij wijze van gezelschap.'
`Ik wist niet dat dat bestond.'
`Het bestaat. Taxidansen heet het.'
Bovenstaande dialoog staat in ‘Het grote verlangen’ (uit 1992) van Marcel Möring.

Taxidansen is een informele benaming voor `tegen betaling met een partner gaan dansen in een discotheek'.
Deze oorspronkelijk Amerikaanse term is afgeleid van het begrip taxi-dance hall, een soort commerciële dancing in grote steden, ontstaan na de Eerste Wereldoorlog. De Amerikaanse auteur Paul G. Cressey schreef in 1932 met The Taxi-Dance Hall een studie over de stedelijke dancings. In dergelijke gelegenheden werden enkel mannen toegelaten die een reeks danstickets konden kopen, waardoor ze het recht hadden met een beschikbare partner te dansen.

Chip tuning.

Voor wie houdt van snelle, sportieve wagens is ‘chip tuning’ het neusje van de zalm.
Het komt een beetje in de buurt van wat het befaamde MTV-programma ‘Pimp my ride’ons voorschotelde.
Daarin werden oude roestbakken opgetuigd tot glimmende racemonsters. Chip tuning slaat op het opfokken van wagens. Dat kan door het aanpassen van de chip waarmee alle functies van de wagenonderdelen worden aangestuurd, het vermogen (van de wagen) omhoog te brengen. Op die manier kan van een 1600 cc vrij eenvoudig een 1800 cc gemaakt worden. De praktijk bestond al eerder maar werd pas in 2001 erg populair. Een zoektocht op internet levert honderden sites met aanbiedingen op.

Snuffmovies.

Snuffmovies zijn gewelddadige pornofilms waarin deelnemers, vaak kinderen of vrouwen, voor de camera gemarteld en vermoord worden. Dergelijke rolprenten zouden voor grof geld van de hand gaan in de clandestiene circuits.
In Amerika komt de term al voor sinds ca. 1971. Het Engelse voorvoegsel ‘snuff’ komt van het werkwoord ‘to snuff out’, een informele term voor doden, koudmaken.

Tot op heden werd nog steeds niet bewezen dat zulke films werkelijk zijn opgenomen: ze bestaan vooral bij gratie van het geruchtencircuit. Niettemin werd Nederland in het voorjaar van 1997 opgeschrikt door de onthulling dat Britse pedofielen begin jaren negentig van vorige eeuw films hadden gedraaid van jongetjes die voor de camera werden verkracht, gemarteld en vervolgens gedood.
Een documentaire op RTL 5 wist o.a. bekend te maken dat dergelijke films in Nederland geproduceerd werden, vanwege het tolerante klimaat aldaar. Toch werden er nooit lijken of zelfs maar videobanden gevonden. De thematiek van de snuffmovies werd voor het eerst behandeld door regisseur Jack Webb in zijn film Dragnet uit 1969. In de literatuur komt het onderwerp o.a. aan bod in de roman Frisk van Dennis Cooper.